نویسنده : مهدی نوری
تاریخ : یکشنبه ۱ خرداد ۱۳٩٠
نظرات

 


گفتم که الف، گفت: دگر؟ گفتم: هیچ. در خانه اگر کس است یک حرف بس است. بارها گفته ام و بار دگر می گویم: کسی که بداند هرکه خدا را یاد کند، خدا همنشین اوست، احتیاج به هیچ وعظی ندارد. می داند چه باید بکند و چه باید نکند. می داند که آنچه را که می داند باید انجام دهد و در آنچه که نمی داند باید احتیاط کند.
هیچ ذکری بالاتر از «ذکر عملی» نیست. هیچ ذکر عملی بالاتر از «ترک معصیت در اعتقادیات و عملیات» نیست. و ظاهر این است که ترک معصیت به قول مطلق، بدون «مراقبه دائمیه» صورت نمی گیرد.
جماعتی هستند که وعظ و خطابه و سخنرانی را که مقدمه عملیات مناسبه می باشند، با آنها معامله ذی المقدمه می کنند. کأنه دستور این است که «بگویند و بشنوند برای اینکه بگویند و بشنوند.» و این اشتباه است. تعلیم و تعلم برای عمل مناسب است و استقلال ندارد. برای تفهیم این مطلب و ترغیب به آن فرموده اند: «کونوا دُعاةً اِلى اللهِ بغَیرِ السنتکم» با عمل بگویید و از عمل یاد بگیرید و عملاً شنوایی داشته باشید. بعضی «التماس دعا» دارند. می گوییم برای چه؟ درد را بیان می کنند. دوا را معرفی می کنیم. به جای تشکر و به کار انداختن، باز می گویند «دعا کنید» دور است آنچه می گوییم و آنچه می خواهند.
پی مصلحت، مجلس آراستند
نشستند و گفتند و برخاستند
آقایانی که طالب مواعظ هستند از ایشان سوال می شود: آیا به مواعظی که تا حال شنیده اید عمل کرده اید یا نه؟
آیا می دانید که «هر که عمل کرد به معلومات خودش، خداوند مجهولات او را معلوم می فرماید؟» آیا اگر عمل به معلومات- اختیاراً - ننمایند، شایسته است توقع زیادتی معلومات؟ آیا باید دعوت به حق از طریق لسان باشد؟ آیا نفرموده با اعمال خودتان دعوت به حق بنمایید؟ آیا طریق تعلیم را باید یاد بدهیم، یا آنکه یاد بگیریم؟ آیا جواب این سوال ها از قرآن کریم «وَالذینَ جاهَدوا فینا، لَنَهدینهُم سُبُلَنا» و از کلام معصوم «مَن عَمِلَ بِما عَلِمَ، وَرَثَهُ الله عِلمَ ما لَم یَعلَم» و «مَن عَمِلَ بِما عَلِمَ،کفى مالَم یَعلَم» روشن نمی شود؟ خداوند توفیق مرحمت فرماید که آنچه را می دانیم، زیر پا نگذاریم و در آنچه نمی دانیم، توقف و احتیاط نماییم تا معلوم شود.
خدا کند قوال نباشیم، فعال باشیم (مبادا) حرکت عملیه بدون علم بکنیم و توقف با علم بکنیم. آنچه می دانیم بکنیم. در آنچه نمی دانیم، توقف و احتیاط کنیم تا بدانیم. قطعاً این راه پشیمانی ندارد. به همدیگر نگاه نکنیم بلکه نگاه به «دفتر شرع» نماییم و عمل و ترک را مطابق با آن نماییم.
اگر بگویید کلمه ای می خواهیم که ام الکلمات باشد و کافی برای سعادت مطلقه دارین باشد، خدای تعالی قادر است که از بیان حقیر آن را کشف فرماید و به شما برساند.

 


برچسب‌ها: مذهبی و اعتقادی