نویسنده : مهدی نوری
تاریخ : پنجشنبه ٤ شهریور ۱۳۸٩
نظرات

به بهانه ولادت کریم اهل بیت(ع)

انسان کامل، اشرف مخلوقات و گل سرسبد آفرینش است. او آیینه تمام نمای اسمای نیکوی الهی است. انسان کامل را از آن جهت مظهریت کامل می خوانند که تمام ظرفیت ها و توانمندی هایی که در انسان به ودیعت نهاده شده را به فعلیت رسانده است؛ از این رو، وی مظهر کامل و تام اسمای نیکوی الهی است. ائمه معصومین (علیهم السلام) که مصداق اتم و اکمل انسان کامل هستند از این رو تمام فضایل اخلاقی در وجود آنها سرشار است، اما به دلیل زندگی آنها در زمانی خاص یا ظرفیت مردم و یا مصلحت الهی در هر یک از این انوار پاک بخشی از اسما و صفات خداوند ظهور و بروز بیشتری دارد. مثلاً امام هفتم(ع) را به کظم و امام ششم(ع) را به صدق و امام پنجم (ع)را به علم ملقب نموده اند و این به این معنا نیست، بقیه صفات در وجود آنها کمتر بوده است، بلکه بروز نداشته است.


در مورد امام حسن مجتبی(ع) آن صفتی که بروز و ظهور بیشتری داشته است، کرامت و بخشش و صبر و حلم بوده است و شیعیان با نام کریم اهل بیت به ایشان توسل می جویند. با توضیح پیش گفته در می یابیم، امام مجتبی(ع) از آن جهت که انسان کامل است جمیع صفات الهی را نیز دارد. این نوشتار می کوشد یکی از صفات و ویژگی های بارز امام مجتبی (ع) یعنی شجاعت ایشان را اندکی تبیین نماید.
از صفات بارز پرواپیشگان و اولیاء خداوند، این است که خدا در نظر آنان بزرگ و غیر او در نظرشان کوچک می باشد. امیرالمومنین علی(ع) درباره متقین می فرماید: «عظم الخالق فی انفسهم فصغر ما دونه فی اعینهم؛ خالق در جان آنان بزرگ است پس غیر او در چشمشان کوچک می باشد.» سر شجاعت اولیای الهی نیز در همین است.
کریم اهل بیت علاوه بر آن که قله های رفیع معنویت را در اوج زهد و تقوا فتح کرده بود، در میدان رزم و جهاد با دشمنان خدا شیرمردی بی مانند و بی هماورد بود. شجاعت و تدبیر امام (ع) چنان بود که امام علی(ع) انجام مأموریت های بزرگ جنگی و اجتماعی و سیاسی را که ازعهده اصحاب و فرماندهان بزرگی هم چون مالک اشتر و دیگران برنمی آمد، به فرزند شجاع و کاردانش امام مجتبی(ع) می سپرد.
تاریخ، نمونه های فراوانی از دلاوری و شجاعت امام حسن (ع)را در خود ضبط کرده است و تاریخ نویسان از حضور این امام همام در میدانهای نبرد و رشادتهای او بسیار نوشته اند از جمله:
1- به نقل برخی از مورخان مانند «ابن اثیر»، «ابن خلدون »، «سید هاشم معروف الحسنی » و «باقر شریف قرشی »، امام حسن(ع) به همراه برادرش امام حسین(ع) در فتح شمال آفریقا با ده هزار رزمنده شرکت کردند.
همچنین به نقل از «طبری » و «ابن اثیر»، امام حسن(ع) و برادرش امام حسین(ع) در فتح طبرستان در سال سی هجری در کنار دیگر رزمندگان اسلام حضور داشتند.
ابونعیم اصفهانی می نویسد: امام حسن(ع) در فتوحات ایران شرکت داشت و در اصفهان و گرگان جزء فرماندهان سپاه اسلام بود.
2- سبط اکبر رسول خدا(ص) در جنگ جمل، در رکاب پدر خود امیرالمومنین(ع) در خط مقدم جبهه می جنگید و از یاران دلاور و شجاع علی(ع) سبقت می گرفت و بر قلب سپاه دشمن حملات سختی می کرد.
پیش از شروع جنگ نیز، به دستور پدر، همراه عمار یاسر و تنی چند از یاران، وارد کوفه شدند و مردم کوفه را جهت شرکت در این جهاد دعوت کرد.
او وقتی وارد کوفه شد که هنوز «ابوموسی اشعری » ، یکی از مهره های حکومت عثمان بر سر کار بود و با حکومت عادلانه امیرمومنان(ع) مخالفت نموده، از جنبش و حرکت مسلمانان در جهت پشتیبانی از مبارزه آن حضرت با پیمان شکنان جلوگیری می کرد. با این حال حسن بن علی (ع) متجاوز از 9 هزار نفر از شهر کوفه را به میدان جنگ گسیل داشت.
3- آن حضرت در جنگ صفین، در بسیج عمومی نیروها و گسیل داشتن ارتش امیرمومنان(ع) برای جنگ با معاویه، نقش مهمی به عهده داشت و با سخنان پرشور و مهیج خویش، مردم کوفه را به جهاد در رکاب علی(ع) و سرکوبی خائنان و دشمنان اسلام دعوت نمود.
آمادگی او برای جانبازی در راه حق به قدری بود که امیرمومنان، در جنگ صفین از یاران خود خواست که او و برادرش حسین(ع) را از پیشتازی در جنگ با دشمن باز دارند، تا نسل پیامبر(ص) با کشته شدن این دو شخصیت از بین نرود.
آن حضرت در پیشرفت اسلام از هیچ گونه جانبازی دریغ نمی ورزید و همواره آماده جهاد و مبارزه در راه خدا بود.
در بیان شجاعت امام حسن(ع) همین بس که او تربیت یافته شیر خدا، علی(ع) است که در جنگها به دشمن پشت نمی کرد و تا دشمن را به هلاکت نمی رساند، از پای نمی نشست. امام حسن(ع) نیز که از کودکی همراه پیامبر(ص) جنگ ها دیده بود و از پدر جنگاوری آموخته بود، در پیکار بسیار دلاور بود.
امام حسن مجتبی(ع) در مدت عمر 74 ساله خویش، حدود ده سال امامت کرد. موضع گیریهای آن حضرت در دوران خلفا و دوران امامت پدر بزرگوارش امام علی(ع)، همان موضع علوی بود.
آن حضرت در زمان حکومت امام علی(ع)، در کنار رهبری، در رویدادهای مهم سیاسی و اجتماعی مشارکت داشتند، چنان که در سرکوب فتنه های ناکثین، قاسطین و مارقین، بیشترین نقش آفرینی را بعد از امام علی (ع) بر عهده داشتند.
امام مجتبی(ع) حتی در زمان معاویه در صدد جهادی دیگر بر آمد و سپاهی برای مقابله فتنه معاویه تدارک دید، اما وجود برخی اتفاقات از جمله بی وفایی یاران حضرت و خروج آنها از لشکر حق و وجود عناصر منافق سبب شد امام مجتبی(ع) برای افشای چهره پلید خلیفه غاصب دست به صلحی بزند که به تأیید تحلیلگران اثراتش کمتر از جهاد نبود!
فی الجمله آنکه باید در تبیین شخصیت هر امام به این نکته اساسی توجه نمود که آنها همه یک نور واحد هستند منتهی در هر دوره نور خود را به فراخور زمان و مکان تابش می دهند چنانچه زیارت جامعه کبیره که یک دوره کامل امام شناسی است تشریح و توضیح همین مطلب است.

منبع: هفته نامه صبح صادق


برچسب‌ها: مذهبی و اعتقادی