نویسنده : مهدی نوری
تاریخ : سه‌شنبه ۱٥ دی ۱۳۸۸
نظرات

چهارشنبه های تاریخی دهه اخیر

شهر تهران این روزها شاهد وقایع گوناگونی است، از آشوب و اغتشاش منافقین تا راهپیماییهای مردمی.
این وقایع برای شهر تهران یادآور خاطراتی در گذشته نهچندان دور است؛ درست ده سال پیش، تیرماه 1378.
آن هنگام که عدهای از دانشجویان در شب 18 تیر، به بهانه اعتراض به توقیف یک روزنامه در کوی دانشگاه آشوب به پا کردند و این آشوب را به خیابانهای
اطراف کوی بردند.
پرتاب سنگ به همراه شعارهای توهین‎آمیز و ساختارشکنانه از سوی برخی افراد نفوذی در جمع...


در جمع دانشجویان، در برابر نیروهای انتظامی، باعث تحریک عوامل انتظامی و وادار کردن آنان به حرکت در مسیر سناریویی شد که از پیش طراحی شده بود و آن تعقیب و درگیری با تظاهرکنندگان و کشیده‎شدن نیروی انتظامی به داخل خوابگاه دانشجویان بود.
از فردای آن روز آشوبها ادامه یافت؛ اما دیگر اعتراضی به توقیف روزنامه نبود.
در این میان، برخی گروههای اصلاحطلب چون مجمع روحانیون و حزب مشارکت بدون توجه به مصالح ملی با بیانیههای خود اوضاع را وخیمتر کردند؛ چهرههای اصلاحطلب نیز به همین راه رفتند که در یک مورد مصطفی معین، وزیر علوم وقت، استعفا داد.
اندکاندک منافقین و گروههای سلطنتطلب وارد صحنه شدند و فرماندهی آشوبها را بهعهده گرفتند؛ به همین خاطر بود که تجمعات غیرقانونی کمکم به خیابانها و میادین مرکزی شهر چون انقلاب، ولیعصر و فاطمی کشیده و تلاش شد فضای ناامنی برای مردم شکل بگیرد.
صحنهگردانها میکوشیدند آشوبها را بهسمت نقاط حساسی چون صدا و سیما ببرند.
گروههایی بین 50 تا ٣ هزار نفری در خیابانها بهراه افتادند؛ آن‎ها شیشه مغازهها را میشکستند و به بانکها حمله میکردند، موتورها را هم به آتش می‎کشیدند و همینطور خوروها را.
مساجد هم از حملات آن‎ها مصون نمیماندند؛ فائزه‎ هاشمی نیز به میان معترضین رفت.
مقادیر زیادی سنگ و آجر به‎شکلی نامحسوس در خیابانهایی که آشوبگران حضور داشتند، تخلیه میشد. شایعات گوناگونی دهان به دهان میچرخید و برخی از آشوبطلبان روی دیوارها شعارنویسی میکردند.
رسانههای وابسته به کشورهای غربی چون انگلیس به گستردهترین شکل ممکن آشوبها را منعکس کردند و کوشیدند نشان دهند که آشوبها نشانه اعتراض مردم به نظام است؛ در تحلیلها هم مدام میگفتند که جمهوری اسلامی به پایان خود نزدیک شده است.
لیدرهایی که صورت خود را پوشانده بودند، مسیرهای حرکت آشوبگران و شعارهای آن را سازماندهی میکردند؛ «ا... اکبر»، «استقلال، آزادی جمهوری ایرانی»، «مرگ بر دیکتاتور»، «مرجع تقلید ما، منتظری منتظری»، «میکشم، میکشم آنکه برادرم کشت»، «ای مردم با غیرت، حمایت حمایت» و توهین به اصل ولایت فقیه از جمله این شعارها بود.
نیروی انتظامی به تنهایی قادر به کنترل اوضاع نبود اما با حضور نیروهای بسیج و مردم کمکم اوضاع عوض شد و پس از پنج روز در بعدازظهر روز سهشنبه اوضاع شهر آرام شد.
در عین‎حال، سازمان تبلیغات اسلامی از مردم درخواست کرد که برای راهپیمایی اعتراضآمیز به آشوبهای روزهای قبل، چهارشنبه به خیابان انقلاب بروند، درست همان نقاطی که آشوبگران حضور داشتهاند.
چهارشنبه 23 تیرماه 1378 بود که مردم مسلمان و انقلابی تهران به صورت گسترده و خانوادگی به صحنه آمدند و تصاویر مقام معظم رهبری و شعارهای «ا... اکبر» فتنههای دشمنان را از بین بردند؛ عظمت حضور مردم به قدری بود که حتی رسانههای خارجی مجبور شدند اذعان کنند که مردم پشتیبان نظام جمهوری اسلامی
هستند.
حضور گسترده و انقلابی مردم تهران در این چهارشنبه تاریخی، سبب شد تا فتنه 18 تیر پایان یابد و پس از آن دیگر هیچ آشوبی شکل نگیرد.
این بود خاطره شهر تهران از ده سال پیش؛ خاطرهای که پس از دهمین انتخابات ریاستجمهوری در سال 1388 و اعتراض کاندیداهای اصلاحطلب تکرار شد، در یک هفته پس از انتخابات و روزهایی چون 13 آبان، 16 آذر و بالاخره روز عاشورا.
همان شعارها، همان آشوبها، همان بیانیهها و اقدامات، همان رسانههای بیگانه و همان... اما اینبار با تدارک بیشتر.
این بار نیز مردم در مقاطع مختلف به صحنه آمدند و اعتراض خود را به این آشوبها نشان دادند؛ اما گستردهترین این حضورها در چهارشنبهای دیگر شکل گرفت.
چهارشنبه 9 دی، مردم انقلابی تهران بار دیگر به خیابان انقلاب آمدند، اما این بار با عظمتتر از چهارشنبه 1378.
دوربینها به هر طرف که میچرخیدند، حضور بیانتهای مردم را به تصویر میکشیدند و هر چه سعی میکردند تا نمایی بازتر انتخاب کنند، نمیتوانستند کرانه این حضور میلیونی را ببینند.
آشکار شدن ماهیت این جریان آشوبطلب پس از اهانت آن‎ها به عاشورا سبب شد تا ریزش این جریان که از آغاز آن شروع شده بود، بیشتر شود و مردم نیز بهتر آن‎ها را بشناسند؛ حضور میلیونی مردم تهران که بسیاری با خانوادهها و فرزندان خود در آن حضور داشتند، گواهی است بر این مدعا.
آیا این حضور میلیونی مردم در چهارشنبه تاریخی 1388 مانند چهارشنبه تاریخی ده سال قبل از آن پایانی بر آشوبها نخواهد بود؟


برچسب‌ها: سیاسی